In de Middeleeuwen ontstonden in de kerken speciale plaatsen voor het prediken. Beslissend was een akoestisch gunstige ligging. Ook het exterieur van de preekstoel was belangrijk. Dit werd gekenmerkt door Bijbelse inhoud met bijzondere aandacht voor de verkondiging van Gods Woord. Het deksel, dat is het bovendeel van de preekstoel, is niet alleen een decoratief element, maar heeft ook een belangrijke functie als geluidsreflector. In de Marienkirche was de kruising van de dwarsschepen, akoestisch beste oplossing voor de plaatsing van de preekstoel. Het eerste post-Reformatische kunstwerk van Marienkirche was de preekstoel. Het werd gemaakt in 1574, vermoedelijk door houtsnijder en beeldhouwer Rudolf Stockmann, een inwoner van Antwerpen, die zich in 1577 in Rostock vestigde. De preekstoel heeft een reliëf-achtige voorstelling van een aantal scènes uit het leven van Jezus zoals: de aanbidding van het kind door de herders, de doop van Jezus, het Laatste Avondmaal en de kruisiging. De scènes worden gescheiden door Korinthische kolommen. Daaronder zijn de allegorieën van de christelijke deugden te zien. De lessenaar wordt ondersteund door een pelikaan, waarvan wordt gezegd dat het zijn jongen voedt in tijden van nood met zijn eigen bloed om hen te redden van de dood. De pelikaan is het symbool van de dood van Jezus die de mensheid redt met zijn stervende mensheid van de eeuwige dood. Toegang tot de preekstoel wordt gekenmerkt door een bijzondere schoonheid. De gelijkenis van de barmhartige Samaritaan zien we hier afgebeeld. Daarboven zien we mensen tussen Wet en Evangelie, weergegeven door Mozes en Johannes de Doper. Tenslotte volgt een tafereel met daarop de strijd van Jacob met het onbekende bij de beek Jabbok. Het klankbord is 150 jaar later, in 1723, door de Möller (timmerman) en Hartich (beeldhouwer) uit Rostock toegevoegd. In tien nissen zijn beelden van de Openbaring geplaatst. Een engel die een trompet blaast, kroont het klankbord.